Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Κιρκιντζές ή Ορεινή Έφεσσος ή Σιρίντζε- Sirince







Το ορεινό χωριό Κιρκιντζές ή Ορεινη Έφεσσος ,σημερα στα τουρκικά Σιρίντζε-Sirince , βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Γαλλήσιου που λεγόταν και Μεσωγίς ,σήμερα Ovacik Dag σε υψόμετρο 500 μέτρων. Μπορείς εύκολα να φτάσεις ξεκινώντας από την Σμύρνη σε μια απόσταση 59 χλμ ή μετά από μια επίσκεψη στην αρχαία Έφεσο 8 χλμ, μέσα από μια όμορφη διαδρομή. 

Το χωριό είναι γνωστό σε εμάς τους Έλληνες από το μυθιστόρημα της Διδώς Σωτηρίου <τα ματωμένα χώματα> Γράφει λοιπόν η συγγραφέας για το χωριό <αν υπάρχει αυτό που λένε παράδεισος ,το χωριό μας ο Κιρκιντζες ,ήταν ένα δείγμα του. Κοντά στο θεό ζούσαμε, ψηλά ,ανάμεσα σε κατάφυτα βουνά και ξαγναντεύαμε ολόκληρο τον καρπερό κάμπο της Έφεσος ,που ήτανε δικός μας ίσαμε τη θάλασσα ,ώρες δρόμο, όλο συκομπαχτσεδες και ελαιόδεντρα και καπνά ,μπαμπάκια ,σιτάρια ,καλαμπόκια και σουσάμια…….> γράφει και άλλα πολλά η Διδώ Σωτηρίου και έχει δίκαιο ,τα βλέπεις όλα αυτά και σήμερα ……..

Ο Κιρκιντζές όμως έγινε παγκόσμια γνωστός όταν σύμφωνα με το ημερολόγιο των Μαγιας, θα έρθει το τέλος του κόσμου στις 21 Δεκεμβρίου 2012. Τότε το χωριό γνώρισε τεράστια τουριστική άνθηση γιατί πίστευαν ότι το χωριό και όσοι ζούσαν εκεί θα σωθεί εξαιτίας της<< θετικής ενεργείας>> που διαθέτει.

Ο Κιρκιντζές ήταν γνωστός «ως τόπος με ξεχωριστή ενέργεια» μεταξύ ομάδων νέων ηλικίας (του επονομαζόμενου κινήματος της Νέας Εποχής) ήδη από το 1980, επειδή ορισμένοι θεωρούν ότι εκεί γεννήθηκε η θεά Άρτεμη, η θεά των δασών και του κυνηγιού, αλλά και ότι πρόκειται για τον τόπο από τον οποίο η Παναγία αναλήφθηκε στους Ουρανούς. 

Ο Κιρκιντζες είναι ένα χωριό που θυμίζει πολύ Ελλάδα ,τα σπίτια του είναι σαν αυτά που βλέπουμε στο Πήλιο ,στα Αμπελάκια Λάρισας ,η αρχιτεκτονική είναι Οθωμανική-Βαλκανική <χωριάτικη>, πέτρινα σπίτια συνήθως με 2 ορόφους και κεραμίδια ξεπροβάλλουν μέσα στα γραφικά ανηφορικά σοκάκια ,με όμορφες πράσινες και λουλουδάτες αυλές με την κληματαριά τους και τα σταφύλια να κρέμονται ,έτοιμα για τρύγο ,άλλωστε το χωριό φημίζεται για το κάλο του κρασί. Οι κάτοικοι στα μικρά άλλα καλόγουστα μαγαζάκια τους ‘η έξω από τις αυλές τους πωλούν δαντέλες, μαρμελάδες, σταφίδες, σαπούνια, μπαχαρικά, αποξηραμένα λουλούδια, κουκλάκια, ροδάκινα ,σύκα και άλλα φρούτα ,αφού η γη της Ιωνίας είναι πολύ εύφορη ,κρασί ,πωλούν ακόμη και μαστίχα Χίου από το γειτονικό τους στα παράλια νησί .







Η ιστορία του χωριού ξεκιναει από τον 11 αιώνα με περισσότερες αναφορές μετά τον 17 αιώνα ,τότε που οι πρώτοι ταξιδευτές άρχισαν να το αναφέρουν στα οδοιπορικά τους.
Το 1747 ο Κιρκιντζές κατοικούνταν από Χριστιανούς Ορθόδοξους.
Το 1832 υπήρχαν 350 σπίτια και 1500 κάτοικοι, όλοι χριστιανοί, αλλά τουρκόφωνοι. Δεν ήξεραν ελληνικά, αλλά μερικοί διάβαζαν καραμανλίδικα
(είναι γραφή τουρκικής γλώσσας με ελληνικά γράμματα αντί για αραβικά) . Ελληνικά μιλούσαν ελάχιστοι, κυρίως αυτοί που είχαν εμπορικές σχέσεις σε πόλεις που κατοικούσαν Έλληνες, όπως το Αϊδίνι. Οι ιερείς του χωριού στις εκκλησίες χρησιμοποιούσαν την ελληνική και τουρκική γλώσσα.
Στα τέλη του 19ου αι. στο χωριό κατοικούσαν και λίγοι μουσουλμάνοι, που είχαν αναλάβει κρατικές δουλειές, κυρίως φοροεισπράκτορες. Την ίδια περίοδο (1892) αναφέρεται ότι στον Κιρκιντζέ κατοικούσαν περισσότερα από 4.000 άτομα.
Στις αρχές του 20ου αι. υπήρχαν 1.600 σπίτια και κάτοικοι 8.000 –σύμφωνα με μαρτυρίες.
Άλλες πηγές, αναφέρουν ότι το 1919 οι κάτοικοι ήταν 7.000 (όλοι χριστιανοί ορθόδοξοι), ενώ το 1921 μειώθηκαν σε 3.500.
Στην μικρασιατική καταστροφή το 1922 το χωριό εγκαταλείφτηκε από τους ορθοδόξους-Έλληνες κατοίκους του, οι οποίοι πήγαν στην Σμύρνη και έζησαν από κοντά την καταστροφή της ,όσοι σώθηκαν πήγαν Μυτιλήνη ,Χίο ,Θεσσαλονίκη και Πειραιά, το 1923 κάποιοι πήγαν και εγκαταστάθηκαν στον Νομό Πιερίας στη σημερινή Νέα Έφεσο .

Στον Κιρκιντζέ υπήρχαν 4 μαχαλάδες ,ο απάνω μαχαλάς όπου βρισκόταν η εκκλησία του άγιου Δημήτριου ,σήμερα υπάρχουν μόνο ερείπια ,ο κάτω μαχαλάς όπου βρισκόταν η εκκλησία του αγίου Ιωάννη (υποτυπωδώς αναστηλωμένη σήμερα) όπου φυλάσσονταν το χειρόγραφο ευαγγέλιο του ευαγγελιστή Ιωάννη και χάθηκε κατά τον διωγμό, λειτουργούσε ως μητρόπολη του χωριού και ήταν μια τρίκλιτη βασιλική μετά τρούλου, με διαστάσεις 20,20χ13,40 ,ο Γκοζλουκ μαχαλέσι στα νότια του χωριού που σημαίνει ο μαχαλάς των καρυδιών και ο ασακί τσαρσί, ο μαχαλάς με τα περισσότερα καφενεία.








Στην είσοδο του χωριού υπάρχει το εστιατόριο ΑΡΤΕΜΙΣ με την μεγάλη αυλή όπου σήμερα υπάρχουν πολλά τραπεζάκια με κόσμο να τρώει ή να πίνει τον καφέ του, πρόκειται για το <<μεγάλο σχολειο>> του Κιρκιντζε λόγο του μεγέθους του ,που κτίστηκε τον 20 αιώνα και στο εσωτερικό του λειτουργεί μουσείο με σχολικά εκθέματα ( μαυροπίνακες ,αριθμητήρια ,απολυτήρια κ.α) από άλλες εποχές.













Σήμερα στο χωρίο μένουν περίπου 600 άνθρωποι που ασχολούνται με αγροτικές εργασίες και τον τουρισμό. Λειτουργούν πολλά καταλύματα στα ανακαινισμένα σπίτια του χωριού ,ένα από τα πιο όμορφα της Τουρκίας, που θυμίζει Ελλάδα και πραγματικά αξίζει να το επισκεφτείς να περπατήσεις στους μαχαλάδες και να φωτογραφίσεις τα όμορφα ανακαινισμένα σπίτια και ξενώνες ,να πιεις τουρκικό καφέ και τσάι , να φας λουκούμια στα καφέ του χωριού κάτω από κληματαριές να παρασυρθείς και να χαθείς στα πλακόστρωτα δρομάκια του ,παίρνοντας μαζί σου θετική ενεργεία για καινούργιες περιηγήσεις.





Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

ΤΈΝΕΔΟΣ-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ


                           Επίσκεψη σε ένα νησί του Αιγαίου, πανέμορφο με μπουζάτα νερά!!!!!








Η Τένεδος (στα τουρκικά Bozcaada) είναι νήσος του Αιγαίου που απέχει 52 μίλια από την είσοδο των στενών των Δαρδανελλίων, και μόλις 3 μίλια δυτικά από την ακτή της Τρωάδας που σήμερα ανήκει στην Τουρκία. Έχει σχήμα κυκλικού τομέα με το τόξο του προς ανατολή. Έχει έκταση μόλις 32 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.500 κατοίκων. Γενικά η Τένεδος είναι χαμηλή, το μεγαλύτερο υψόμετρο έχει η κορυφή του Προφήτη Ηλία (του Αϊλιά) 205 μ. Οι μέγιστες διαστάσεις της είναι κατά διεύθυνση Δ.ΒΔ. - Α.ΝΑ. 6 μίλια και κατά Β-Ν 3 μίλια. Το δε ανάπτυγμα της ακτογραμμής της φθάνει τα 15 μίλια.

Ακρωτήρια έχει τον Πουνέντη (δυτική άκρη) επί του οποίου υφίσταται φάρος, και άλλα μικρότερα πέριξ. Το έδαφός της είναι αρκετά εύφορο, η δε καλλιεργούμενη από τους Έλληνες έκτασή της έφθανε τα 13000 στρέμματα, κυρίως πλούσιοι αμπελώνες, από τους οποίους και γινόταν εξαγωγή υπέροχου κρασιού.

Η περιήγηση μας αρχίζει με μια βόλτα στην Ελληνική συνοικία .Έντονο το ελληνικό στοιχείο ενώ τα τελευταία χρόνια αρχίσαν να ανακαινίζονται τα σπίτια και οι Έλληνες να επιστρέφουν και να ιδρύουν τουριστικές επιχειρήσεις ,σε μια προσπάθεια ανάπτυξης του νησιού , με την σύμφωνη γνώμη του τουρκικού κράτους .





                           Γυναίκες  φτιάχνουν γλυκό ντοματάκι, σπεσιαλιτέ του νησιού.







Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το καμπαναριό της οποίας ορθώνεται πολύ ψηλότερα από τις στέγες των γειτονικών σπιτιών. Χτίστηκε στα 1819 και σύμφωνα με τη μαρμάρινη επιγραφή που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της, το καμπαναριό κατασκευάσθηκε το 1893 ύστερα από τη χρηματοδότηση της οικογένειας Καβούνη. Το 2007 με εντολή του κ. Ερντογάν και δαπάνη του τουρκικού δημοσίου, το καμπαναριό αναστηλώθηκε και κοσμεί ξανά την εκκλησία, η οποία λειτουργεί μία φορά την εβδομάδα από τον ιερέα που καταφθάνει από την Ίμβρο με το τοπικό καραβάκι της γραμμής.
Αξίζει να σημειώσουμε πως η εκκλησία είναι η μόνη που σώθηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε το 1874 και κατέστρεψε την ελληνική συνοικία.











Όμορφες οι παραλίες  στο νησί ,οπου μπορείς να τις φθάσεις εύκολα με  τα τακτικά δρομολόγια της τοπικής συγκοινωνίας και απολαύσεις τα μπουζάτα νερά του Βορείου Αιγαίου. Ξεχωρίσαμε και κολυμπήσαμε στην Αγία Άννα και το Αγίασμα.









 Φθάνοντας ή φεύγοντας από το λιμάνι στην χώρα , χρόνια τώρα στέκει αγέρωχο και καλοδιατηρημένο το κάστρο Γενί Καλέ, το οποίο είναι χτισμένο πάνω στα θεμέλια αρχαίου ναού αφιερωμένου στον θεό Απόλλωνα.