Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΔΩΔΩΝΗ-ΒΟΛΤΑ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ

Άνοιξη και οι εκδρομούλες στην Ελλάδα ,έστω της μιας ημέρας είναι ότι καλύτερο !!!!αυτή την φορά αποφασίσαμε να επισκεφτούμε τον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης.

Ξεκινάμε από Λάρισα ,παίρνουμε τον Ε92 ,περνάμε από Τρίκαλα ,Καλαμπάκα ,ανεβαίνουμε το βουνό και αφού αφήσαμε πίσω μας το Μέτσοβο και τα Γιάννενα ακολουθούμε τον δρόμο προς Ηγουμενίτσα Ε90 .Λίγα χιλιόμετρα έξω από Γιάννενα ,στρίβουμε στον επαρχιακό δρόμο Δωδώνης - Μελλιγγίων και φτάνουμε στον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης που είναι και ο τελικός προορισμός της εκδρομής μας.


Μια διαδρομή 190 χιλιόμετρων  που την κάναμε σε περίπου 3ωρες  και ένα τέταρτο με μια μικρή στάση για  καφέ στο χέρι και τουαλέτα ,λίγο έξω από την Καλαμπάκα.


Ο αρχαιολογικός χώρος της Δωδώνης είναι γνωστός για το ξακουστό Μαντείο της ,το οποίο είναι και το αρχαιότερο στον Ελλαδικό χώρο και είναι κτισμένος στους πρόποδες του όρους Τόμαρος ,σε υψόμετρο 600 μέτρων.
Για το όνομα Δωδώνη υπάρχουν διάφορες εκδοχές  ,άλλοι λένε ότι το οφείλει στον Δία τον Νάιο και την σύζυγό του Διώνη, εδώ ήταν ο τόπος λατρείας του.
Άλλοι πιστεύουν ότι πήρε το όνομα από την Δώδωνα νύμφη και άλλοι από το ρήμα "Δωδώ" που σημαίνει μπουμπουνητό και άλλοι από το ρήμα Δίδωμη, που σημαίνει πλούσια η εύφορη επειδή η πεδιάδα ήταν γεμάτη καρπούς και έδινε στον κόσμο (el.wikipedia).

Από  όπου και να  πήρε  το όνομα ,γεγονός είναι ότι πρόκειται για έναν τεράστιο και ενδιαφέρον αρχαιολογικό χώρο που αξίζει  να τον επισκεφτείς.
Αφού περάσεις την είσοδο , πληρώνεις  εισιτήριο ,κοστίζει 2 ευρώ, συνεχίζεις και περπατώντας στους διαδρόμους ,ξεκινώντας από το Νότιο τμήμα του λόφου,φτάνεις στο  Αρχαίο θέατρο της Δωδώνης,ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της Ελλάδας ,με χωρητικότητα μέχρι και 18.000 θεατές ,που σε εντυπωσιάζει από μακριά.






Χτίστηκε τον 3ο αιώνα Π.Χ. ,την εποχή που βασίλευε  ο Πύρρος (297-272 π.Χ.) στην Ήπειρο .
Εκεί γινόταν κάθε 4 χρόνια οι γιορτές των  Ναΐων προς τιμήν του Ναΐου Δία.Με το πέρασμα των αιώνων στο θέατρο επήλθαν πολλές μεταβολές και αλλοιώσεις .


Οι πρώτες ανασκαφές στην περιοχή της Δωδώνης άρχισαν το 1875 ενώ Μέτα τον β παγκόσμιο πόλεμο το θέατρο,στα πλαίσια ανασκαφών ,  αναστηλώθηκε ενώ μέχρι σήμερα συνεχίζονται οι εργασίες στερέωσης και αναστήλωσης.Τους καλοκαιρινούς μήνες φιλοξενεί παραστάσεις σε περιορισμένο χώρο ,λόγω των εργασιών.


Συνεχίζουμε την περιήγησή μας στον Ανοιξιάτικο αρχαιολογικό χώρο και περνάμε από το Βουλευτήριο ,ένα από τα σημαντικότερα οικοδομήματα του ιερού της Δωδώνης ,το χώρο όπου συναθροίζονταν οι βουλευτές.


Αποτελούνταν από μία μεγάλη αίθουσα με διαστάσεις 43,60 Χ 32,35 μ. και μια δωρική στοά στη πρόσοψη. Την ίδια εποχή εκτός από το θέατρο και το βουλευτήριο ,κτίστηκε στο Νότιο τμήμα και το Πρυτανείο.Από εδώ ξεκινούσε η ιερά οδός που οδηγούσε προς τη μαντική φηγό.


Πίσω από το βουλευτήριο διακρίνονται η Ακρόπολη και τα τείχη χτισμένα  σε ένα λόφο ύψους 35 μέτρων. Η περίμετρο ήταν 750μ. και το  εμβαδόν 3,4 εκτάρια δηλαδή 34 στρέμματα.



Προχωρώντας φτάνουμε στην ιερή κατοικία ,ο χώρος που διέμενε ο Ναΐος Δίας αρχικά δεν υπήρχε οίκημα αλλά ήταν ένας υπαίθριος χώρος που περιβάλλονταν  από χάλκινους τρίποδες με λέβητες που περιέκλειαν την ιερή φηγό δηλαδή την βελανίδια με τις μαντικές ικανότητες ,εκεί στις ρίζες της κοιμόταν ο Δίας ενώ  οι ιερείς - μάντεις βρίσκονταν τριγύρω και κοιμόταν ξαπλωμένοι στην γη για να παίρνουν τις μυστηριακές δυνάμεις της, διάβαζαν τα μελλούμενα ερμηνεύοντας έτσι την βούληση του Δία ,από το θρόισμα των φύλλων , τους ήχους των χάλκινων τρίποδων αλλά και από το πέταγμα των περιστεριών που φώλιαζαν στο ιερό δένδρο.



Με το πέρασμα των χρόνων επήλθαν αλλαγές ,κτίστηκε ο ναός του Δια κοντά στην  μαντική φηγό  και τρεις ιωνικές στοές  ενώ  σήμερα μπορούμε να δούμε ερείπια και άλλων  ναών αφιερωμένοι  στην Διώνη,τον Ηρακλή,την Αφροδίτης και την Θέμιδας.


Τα 219 π.Χ. εισέβαλαν οι Αιτωλοί και κατέστρεψαν τον χώρο ,ο οποίος ανοικοδομήθηκε και λειτούργησε μέχρι το 167 π.χ.οπότε καταστράφηκε από τους Ρωμαίους.το μαντείο και οι γιορτές προς τιμή του Δια συνεχίστηκαν και αργότερα τον 4ο αιώνα με την καθιέρωση του Χριστιανισμού ,στο χώρο οικοδομήθηκαν χριστιανικές βασιλικές πάνω στα ερείπια των προηγουμένων ναών ,κάτι που το συναντάμε σ όλη την Ελλάδα.




Καλό είναι για την  ξενάγηση σας  να έχετε κανονίσει  ένα ξεναγό μαζί σας για να σας πει τα πιο σημαντικά  ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία που αφορούν τον χώρο  .
Εμείς είχαμε την τύχη να ταξιδέψουμε στην Δωδώνη ,με την Ακαδημία Λόγου και Τέχνης http://www.akadimia-volos.gr/ και να έχουμε μαζί μας αξιόλογους ανθρώπους ,τον Γρήγορη και την Δήμητρα ,που μας ξενάγησαν στον χώρο ,δίνοντας μας αρκετές λεπτομέρειες.

Για το τέλος σας άφησα μια μικρή λεπτομέρεια που ίσως γνωρίζετε ,εγώ όμως πρώτη φορά την άκουσα .Η Αργώ είχε στο μπροστά μέρος της ένα κομμάτι ξύλο το οποίο έφερε η Θεά Αθηνά ,από την φηγό της Δωδώνης ως δώρο ,ώστε  όταν το πλοίο ταξίδευε να μπορεί να μαντεύει τι θα βρει μπροστά του.Εσείς το ξέρατε αυτό?

Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

ΑΜΠΕΛΑΚΙΑ -ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ και ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

Όταν ο καιρός φτιάχνει ,το μυαλό μου παίρνει αέρα και θέλω να  φεύγω  ,θέλω αποδράσεις μακρινές αλλά και κοντινές,σε μέρη γνώριμα αλλά και σε άγνωστα .
Έτσι παίρνω την εθνική οδό που οδηγεί από την Λάρισα στην  Θεσσαλονίκη  και σε λίγα χλμ (31) ,πριν μπω στην κοιλάδα των Τεμπών στρίβω δεξιά και αρχίζω να ανεβαίνω στις κατάφυτες πλαγιές του Κισσάβου και  σε 5 χιλιόμετρα ενός ανηφορικού και με στροφές δρόμου ,σε υψόμετρο  388  μέτρων βρίσκομαι σ΄ ένα παραδοσιακό χωριό που με  φέρνει στο μυαλό μου μνήμες των παιδικών μου χρόνων. Μόλις έκλειναν τα σχολεία πήγαινα για λίγες μέρες στο βουνό, στο σπίτι της γιαγιάς μου, για να ξεκουραστώ , να  πάρω καθαρό αέρα και να πάρω και κανένα κιλό ,όπως έλεγε η μαμά μου ,αλλά και για να παίξω στα σοκάκια του χωρίου με τους καλοκαιρινούς φίλους μου  ,μακριά από την ζέστη  της πόλης.

Αυτές λοιπόν οι όμορφες παιδικές αναμνήσεις με οδηγούν πάντα ,τις πρώτες Ανοιξιάτικες μέρες στο  "χωριό μου" ,τα Αμπελάκια.Είναι χαρακτηρισμένο ως " παραδοσιακός οικισμός"  και ανήκει στον Δήμο Τεμπών.


Αφήνω το αυτοκίνητο στην είσοδο του χωριού και πηγαίνω στο εκκλησάκι του Αγίου Κήρυκου να ανάψω ένα κεράκι.Θυμάμαι ότι εκεί συναντιόμασταν με τα παιδιά , πριν ξεκινήσουμε να οργώσουμε τα πλακόστρωτα σοκάκια του χωριού με φωνές και γέλια.





Περπατάω στα καλντερίμια και οι ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού ,είναι στις περιποιημένες αυλές τους και ασχολούνται με τα λουλούδια .Περιμένουν μια κουβέντα σου για να σε καλώς ορίσουν στο χωριό τους.

Οι πιο νέοι είναι στις πόλεις και δουλεύουν ,εδώ ζουν μόνιμα γύρω στα 300 άτομα,κυρίως ηλικιωμένοι αν και τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αλλάζει η κατάσταση και επιστρέφουν .

 Πολλά από τα σπίτια μένουν  κλειστά ,αμπαρωμένα ,τον περισσότερο καιρό και περιμένουν τους ιδιοκτήτες τους , να έρθουν για το Πάσχα.



Τα πετρόκτιστα σπίτια τους ,πολλά από αυτά ανακαινισμένα αρχοντικά ,χτισμένα  την περίοδο 1787-1810,στέκουν αγέρωχα στο πέρασμα του χρόνου.



Το χωριό έζησε στιγμές μεγάλης ακμής και πλούτου  στα τέλη του 18ου αιώνα .Εδώ ήταν που δημιουργήθηκε  ο πρώτος αγροτικός συνεταιρισμός στην Ελλάδα.
Και όλα αυτά χάρη στο ριζάρι ,ένα φυτό της περιοχής , από το οποίο με  την κατάλληλη επεξεργασία έπαιρναν μια βαφή σε κόκκινο χρώμα και έβαφαν τα νήματα  τα οποία πωλούσαν σ όλη την Ευρώπη.
Ακόμη θυμάμαι την γιαγιά μου να βάφει κάθε Άνοιξη τους τοίχους της αυλής ,στο κάτω μέρος με αυτό το βαθύ κόκκινο χρώμα και πιο ψηλά με άσπρο για να τα βρούμε όλα καθαρά για το Πάσχα!!!

Ο πρώτος συνεταιρισμός ήταν η "Κοινή Συντροφιά" ,αριθμούσε 6.000 μέλη και είχε 17 υποκαταστήματα στην Ευρώπη.Αργότερα ενώθηκε με άλλους συνεταιρισμούς και μετονομάστηκε σε  «Κοινή Συντροφιά και Αδελφότητα των Αμπελακίων» με πρόεδρο τον Αμπελακιώτη, Γεώργιο Μαύρο ή  Σβάρτς όπως τον αποκαλούσαν ,διότι έζησε πολλά χρόνια στην Βιέννη .Το 1812 η συντροφιά διαλύθηκε.



Σήμερα σώζεται το αρχοντικό του Γεωργίου Σβάρτς ,η έδρα του συνεταιρισμού ,το οποίο λειτουργεί σαν μουσείο και είναι επισκέψιμο. Ένα τριώροφο πετρόκτιστο αρχοντικό με υπέροχες τοιχογραφίες με πολλά θέματα από την φύση και τοπία που θυμίζουν  την Κωνσταντινούπολη  και  καφασωτά με βιτρό παράθυρα.
Ανεβάστε τα μάτια σας ψηλά για να θαυμάσετε την ξυλόγλυπτη οροφή των δωματίων.
Δείτε τον οντά όπου μαζεύονταν οι καλεσμένοι από την Ευρώπη και  τα μέλη του συνεταιρισμού για να πάρουν τις αποφάσεις τους  και την επόμενη φορά που θα δείτε την ταινία ο Παπαφλέσσας ,θα πείτε σίγουρα ,"κάτι μου θυμίζει ,κάτι μου θυμίζει" ω ναι εδώ γυρίστηκαν σκηνές  της ταινίας.
Θαυμάστε στον τρίτο όροφο το «τζάκι του αετού» ,με διακόσμηση τον δικέφαλο αετό ,επάνω του .
Η αρχιτεκτονική  είναι επηρεασμένη από τα μακεδονικά κτίσματα  και τα διακοσμητικά στοιχεία έχουν επηρεαστεί απο το  μπαρόκ και το Βυζάντιο.



Κατεβείτε στα υπόγεια του κτηρίου να δείτε το θησαυροφυλάκιο του συνεταιρισμού και αφού περάσετε την βαριά πόρτα θα δείτε που μαζεύονταν τα χρήματα  της συντροφιάς και τα τσιγκέλια που ζύγιζαν το χρυσάφι, που μάζευαν  από τις πωλήσεις .

 (ανοιχτό 08.30-15.00, καθημερινά, τηλ. 24950 93302) με εισιτήριο 2 ευρώ.

Αυτό το αρχοντικό ,μου θυμίζει το σπίτι της γιαγιάς μου ,ήταν πιο μικρο βέβαια ,με τις υπέροχες τοιχογραφίες στον επάνω όροφο, το ανώι όπως το έλεγε  ,όπου ήταν τα καλά δωμάτια για τις χαρές και τα γλέντια όταν συγκεντρώνονταν η οικογένεια (πολλά βιβλία το αναφέρουν και αυτό σαν ένα από τα αρχοντικά του χωριού) .
Θυμάμαι ότι δεν μας άφηνε να ανέβουμε στον πάνω όροφο ,γιατί το ήθελε στρωμένο και καθαρό,ακόμα θυμάμαι τις υπέροχες δαντέλες της  ,ούτε να κατέβουμε στο υπόγειο από την ξύλινη εξωτερική σκάλα που έβλεπε στην αυλή , γιατί ήταν μισό κατεστραμμένο ,σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει το σπίτι , λόγω αδυναμίας να συντηρηθεί , καταστράφηκε ,ευτυχώς κάποια αρχαιολόγος ανέλαβε και πήρε τις τοιχογραφίες , κάπου υπάρχουν στο χωριό  , όπως μας έλεγε η γιαγιά, αλλά δεν ξέρω που.....



Συνεχίζοντας την βόλτα σταματάω στις πέτρινες βρύσες και πίνω γάργαρο ,καθαρό νεράκι από τις πηγές του Κισσάβου .Υπάρχουν πολλές σ' όλο το χωριό!



Φτάνω στην πλατεία του χωριού και κάτω από τα πλατάνια πίνω ένα καφεδάκι , τρώω ένα γλυκό καρυδάκι ,ενώ πιάνω κουβέντα με τους ηλικιωμένους που κάθονται στο καφενείο.
"Τίνος είσαι συ ?"με ρωτάνε και πάντα ακούω τα καλύτερα για τον πατέρα μου ,που τον θυμούνται και εγώ φουσκώνω από  υπερηφάνεια  ,που τον είχα πατέρα !







Συνεχίζω και φτάνω στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής χτισμένη πριν το 1580,μπαίνω μέσα  ανάβω ένα κεράκι και κοιτάω ψηλά στην οροφή  με τα αστέρια που μοιάζει σαν ουρανός ,όταν ήμουν μικρή προσπαθούσα να τα μετρήσω άλλα πάντα κάτι γινόταν και δεν τα κατάφερνα θα δω πόσα είναι. Κάποιος από την παρέα ,έδινε το σήμα ,πάμε τώρα να παίξουμε....




Βγαίνω έξω και βλέπω το κτήριο της παλιάς  "Επισκοπής Πλαταμώνος και Λυκοστομίου", ,ένα από τα παλιότερα κτήρια του χωριού που ταν το εκκλησιαστικό μέγαρο και λειτούργησε από το 1767 έως το 1831. Σήμερα είναι ερειπωμένο και γίνονται προσπάθειες συντήρησης.



Λίγο πιο κάτω το Λαογραφικό Μουσείο του χωριού που στεγάζεται στο διώροφο αρχοντικό «Μολά»,εγκαινιάστηκε το 2001. Μπορείς να δεις αντικείμενα ,ρουχισμό ,ενδυμασίες  ,φωτογραφίες και έγγραφα άπω την ζω στο χωριό μέσα στο πέρασμα των χρονών .Τα περισσότερα είναι δωρεές των κάτοικων του χωριού και αποτελεί μια πολύ καλή προσπάθεια της ανάδειξης της ζωής των Αμπελακιωτών.




Συνεχίζω για τον Άγιο Γεώργιο ,αλλά πριν ,κάνω μια στάση για να δω τα απομεινάρια από την Μανιάρειο σχολή, κληροδότημα του Αμπελακιώτη Διαμαντή Μάνιαρη , χτίστηκε από το 1789 ως το 1871. Το κτήριο είχε μια μεγάλη και πολύ φημισμένη βιβλιοθήκη αλλά κατέρρευσε από σεισμό το 1928.
Καινούργιο κτήριο  χτίστηκε το 1932 και λειτούργησε σαν σχολείο ως το 1986 .Εδώ στεγάζεται  η Βιβλιοθήκη  η οποία διαθέτει 549 αξιόλογα βιβλία, κυρίως του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα μ.Χ., καθώς χειρόγραφα του 14ου αιώνα μ.Χ.,που  διασώθηκαν μετά τον σεισμό.



Από το κληροδότημα του Διαμαντή Μάνιαρη ,βοηθήθηκαν πολλοί νέοι του χωριού  ,με υποτροφία ώστε να σπουδάσουν με βασική προϋπόθεση να επιστρέψουν στο χωριό και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους εδώ.
Ο πατέρας μου πάντα έλεγε με καμάρι ότι ήταν μαθητής της Μανιαρείου Σχολής αλλά μετά ήρθε ο πόλεμος και όλα άλλαξαν για τους νέους της εποχής του....

Λίγα βήματα ακόμα και φτάνω στον ναό του Αγίου Γεωργίου που χτίστηκε την περίοδο 1480-1520. Αγαπημένη εκκλησία και αυτή την έχω συνδέσει στο μυαλό μου με το Πάσχα στο χωριό και την γιορτή του Αγίου Γεωργίου στις 23 του Απρίλη ,τότε που  μαζευόμασταν για τις γιορτές από όλη την Ελλάδα ,φίλοι και συγγενείς ,γύρω άπω τον γέρικο πλάτανο ,πριν μπούμε στην εκκλησία για την λειτουργία.




Στην πόρτα εισόδου της εκκλησίας είναι ζωγραφισμένος ο Άγιος Γεώργιος που με το κοντάρι  του σκοτώνει τον δράκο ,καβάλα στο άλογο.



Στο εσωτερικό του ναού  ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το επίχρυσο τέμπλο ,έργο του 1721 και τις τοιχογραφίες που είναι εξαιρετικές  , έργα του 18ου αιώνα,τότε που ο ναός ανακαινίστηκε και τοιχογραφήθηκε σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στην είσοδο. Αγιογράφος ο Κωνσταντής.




Χαρακτηριστικές τοιχογραφίες είναι αυτές που δείχνουν τον άγιο  Γεώργιο σε θρόνο και τη σκηνή του μαρτυρίου του Αγίου στον τροχό.



Έξω από την εκκλησία η προτομή του Αμπελακιώτη Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, ο οποίος υπήρξε ήρωας στην πολιορκία του Μεσολογγίου.



Παίρνω τον δρόμο για την επιστροφή και βρίσκομαι πάλι στην πλατεία του χωριού και φυσικά κάθομαι να φάω κάτι γιατί πείνασα ,μετά από τόσο περπάτημα .Στην πλατεία υπάρχουν  ταβέρνες και έχουν εξαιρετικό φαγητό ,κυρίως ντόπια ψητά κρεατικά και καλό κρασί.
Στα Αμπελάκια  σίγουρα θα φάτε καλά και θα απολαύσετε τον ίσκιο από τα πλατάνια.
Δεν θα σας πω , που να καθίσετε ,καταλαβαίνετε το λόγο ,θα σας πω όμως ότι εμένα με κέρδισε η ταβέρνα που είχε την καλύτερη μελιτζάνα τουρσί ,που πάντα παραγγέλνω.
Εσείς δεν έχει παρά  να έρθετε μέχρι εδώ και να την ανακαλύψετε.

Δοκιμάστε οπωσδήποτε το ντόπιο κόκκινο κρασί ,είναι από τα καλύτερά ,χάρη στους αμπελώνες που υπάρχουν στο χωριό και στο μεράκι των ανθρώπων που το φτιάχνουν. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το όνομα "Αμπελάκια" που έχει το χωριό.



Πάντα φεύγω με  μπουκάλια κρασί και ένα καρβέλι ψωμί από τον φούρνο της πλατείας και φυσικά αν βρεθώ με τους συγγενείς ειδικά το φθινόπωρο γυρίζω με σακουλές από φιρίκια και κάστανα και άλλα καλούδια.
Για να μην ξεχάσω, πάντα αγοράζω και ένα βάζο με γλυκό καρυδάκι γιατί μου θυμίζει την γιαγιά μου την Μαρία , που έχω και το όνομά της  ,η οποία όσα χρόνια έζησε μαζί μας ,στην Λάρισα, μας έφτιαχνε αυτό το γλυκό.

Μια απόδραση μέχρι το " χωριό μου" πάντα με ανανεώνει και με κάνει να παίρνω δυνάμεις για  να συνεχίσω την ζωή στην πόλη.
Αν και εσείς θέλετε να βρεθείτε σε ένα παραδοσιακό χωριό και να χαρείτε την ανοιξιάτικη φύση  ,είτε βρίσκεστε σε κοντινές πόλεις είτε ταξιδεύετε από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη,μέσω της Εθνικής οδού κάντε μια παράκαμψη  και βρεθείτε στα ιστορικά Αμπελάκια ,σας το υπόσχομαι δεν θα το μετανιώσετε και θα με θυμηθείτε.....

Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

ΠΟΤΣΝΤΑΜ


Ωραίες οι βόλτες μας στο Βερολίνο αλλά σήμερα είπαμε να βγούμε λίγο πιο έξω από την πόλη,όχι πολύ μακριά μόλις 26 χλμ νοτιοδυτικά του Βερολίνου,θα κάνουμε με το τρένο μια διαδρομή περίπου 30 λεπτών  και θα  φτάσουμε στο Πότσνταμ.
Η κάρτα μας Berlin welcome card μας χρησίμευσε ακόμη μια φορά και με τον προαστιακό S7 Bahn  φτάσαμε μετά από μια  διαδρομή,δίπλα στο ποτάμι,περνώντας  μέσα από  δάση και περιοχές με  εξοχικές κατοικίες ,που τώρα τον χειμώνα ήταν εγκαταλειμμένες ,στον κεντρικό σταθμό του Potzdam .



Βγαίνοντας από το σταθμό ,πέσαμε επάνω σε ένα εκδοτήριο εισιτηρίων για ξενάγηση στην πόλη με λεωφορείο,ξέρετε αυτά τα κόκκινα,κίτρινα ,πράσινα ,πολλές φορές διώροφα και ανοιχτά όταν ο καιρός είναι  καλός.Να ακόμη Sightseeing αυτή τη φορά με την εταιρία Kaiser-tour Potsdam.
Ο κύριος που πουλούσε τα εισιτήρια χάρηκε πολύ όταν έμαθε ότι είμαστε Έλληνες μας έκανε και καλύτερη τιμή (8 ευρώ)από την αρχική ,μας τακτοποίησε σε θέσεις και μας έδωσε τα ακουστικά της ξενάγησης ,που θα γινόταν στα Ελληνικά!!!!επιτέλους σκέφτηκα ,να και ένα μέρος που μας σκέφτονται ,σε ολόκληρο το Βερολίνο μόνο στο Μουσείο Περγάμου είχε ξενάγηση στα Ελληνικά ,τόσοι Έλληνες ερχόμαστε μέχρι εδώ πρέπει κάποια στιγμή να το δουν αυτό και τα μουσεία,δεν ξέρω τι ενέργειες πρέπει να γίνουν ,αλλά ως λαός κάποια στιγμή πρέπει να απαιτήσουμε οι ξεναγήσεις στα μουσεία του εξωτερικού να γίνονται και στα Ελληνικά.Οι Έλληνες ταξιδεύουν ,όπως και οι άλλοι λαοί και φυσικά το δικαιούμαστε και για άλλους λόγους,που δεν θέλω να τους αναφέρω σήμερα ....
Η ξενάγηση διαρκεί περίπου 2,5 ώρες  ,με στάσεις στα πιο σημαντικά αξιοθέατα της πόλης.

Αν πάτε και εσείς στο Potsdam και θέλετε ξενάγηση και λεωφορείο ,πατήστε εδώ για πληροφορίες http://kaiser-tour.de/



Η ξεναγός  στο λεωφορείο είναι  μια δίμετρη Γερμανίδα η οποία κάνει  κάθε καλοκαίρι τις διακοπές της στην Ελλάδα ,που την λατρεύει. Αυτή  μας ξενάγησε ,στα Γερμανικά και στα Αγγλικά ,στις στάσεις μας έξω από το λεωφορείο και  απάντησε  σε κάθε μας ερώτηση σχετικά με την πόλη και τα αξιοθέατα. Το 1990, το  Potsdam έχει ανακηρυχτεί σε μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Το Πότσνταμ είναι η πρωτεύουσα του κρατιδίου του Βανδεμβούργου με 300.000 περίπου κατοίκους  θα έλεγα ότι είναι ένα προάστιο του Βερολίνου.Είναι μια μικρή πόλη, με αέρα αριστοκρατίας αφού εδώ ήταν η έδρα των Πρώσων βασιλέων και χτίστηκαν  παλάτια και πάρκα για να τους φιλοξενούν  για τις καλοκαιρινές  διακοπές.Μεγάλοι δρόμοι,παλάτια ,κήποι συνθέτουν ένα σκηνικό παραμυθιού.

Τι είδαμε στην βόλτα μας !!!!

Η ξενάγηση στην πόλη ξεκινάει από τον σιδηροδρομικό σταθμό και αφού περάσαμε την γέφυρα του ποταμού Havel που διαρρέει την πόλη συνεχίσαμε   στην οδό Breite str. και  βλέπουμε τα κτίρια του 18 και 19 αιωνα .


Εντύπωση προκαλεί το Μαυριτανικό τζαμί ( Dampfmaschinenhaus),ένα κτίσμα με μίναρε που μέσα του κρύβει μια καμινάδα ,δεν πρόκειται για ένα τόπο λατρείας δηλαδή ένα τζαμί . Χτίστηκε το 1841-1843  από τον  βασιλιά Friedrich Wilhelm IV και μέσα του κρύβει ένα αντλιοστάσιο νερού, που έφτιαξαν  για να φτάνει το νερό από το ποτάμι,στο παλάτι  και να ποτίζονται οι κήποι  στο Schlosspark sanssouci.Αυτό φυσικά για την εποχή του θεωρήθηκε ως θαύμα της μηχανικής.


 Κατευθυνόμαστε στο πάρκο  Σαν Σουσί και το Ανάκτορο





Σαν Σουσί στα γαλλικά σημαίνει "χωρίς έννοιες". Εδώ υπάρχει το  παλάτι σε στυλ ροκοκό ,χτίστηκε το 1745  από τον Φρειδερίκο τον Β ,ο οποίος μάλιστα έδωσε τις ιδέες για τα σχέδια σε  συνεργασία με το αρχιτέκτονα Κνόμπελσντορφ.Το ανάκτορο  ήταν η θερινή κατοικία του βασιλιά.



Ο Φρειδερίκος ο Β πέθανε σε ηλικία  74 ετών και είναι θαμμένος στον προαύλιο χώρο του  ανακτόρου του Σανσουσί μαζί με τα 11 σκυλιά του ,που τον ακολουθούσαν στο κυνήγι. Επάνω στο άταφο του Φρειδερίκου υπάρχουν πατάτες,η ξεναγός μας είπε τι σημαίνουν αλλά εγώ εκείνη την ώρα δεν πρόσεχα και δεν μπορώ να σας πω την ιστορία τους.Αν κάποιος την ξέρει ας την γράψει στα σχόλια .....



Πριν μπείτε στο ανάκτορο Σαν Σουσί ρίξτε μια ματιά στον Ανεμόμυλο του Σαν Σουσί
Όταν ο Φρειδερίκος πήγε για τις καλοκαιρινές του διακοπές  ,κατάλαβε ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί και να ηρεμήσει διότι δίπλα στο ανάκτορο υπήρχε ένας ανεμόμυλος που δούλευε και έκανε θόρυβο.Τότε κάλεσε τον μυλωνά και του ζήτησε  να του πουλήσει τον ανεμόμυλο του.Ο μυλωνάς αρνήθηκε και τότε ο βασιλιάς τον  απείλησε ότι θα πάρει το μύλο με τη βία. Ο μυλωνάς του απάντησε  «Ναι, αλλά υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο». Τότε ο  βασιλιάς απογοητεύτηκε από την απάντηση του μυλωνά , αλλά ένιωσε και μεγάλη ικανοποίηση για την εμπιστοσύνη που έδειχναν οι πολίτες της χώρας του στους θεσμούς της.
Έτσι ο ανεμόμυλος έμεινε στην θέση του και μπορούμε και εμείς να μάθουμε την ιστορία του άλλα και να σκεφτούμε και πως λειτουργούν οι θεσμοί σ άλλα κράτη .......



Γύρω από το παλάτι υπάρχει το πάρκο Σαν Σουσί ,μια τεράστια έκταση 287 εκταρίων ,πολλοί το παραλληλίζουν με  τους κήπους των  Βερσαλιών.





Συνεχίστε την  βόλτα στο πάρκο με τα ποδιά, εμείς το κάναμε με το λεωφορείο  και είδαμε τον Πορτοκαλεώνα (Orangerieschloss)  ,το Κινέζικο κιόσκι ,τον Ναός της Φιλίας (Freundschaftstempel).
Ωραία η βόλτα αλλά νομίζω ότι την Άνοιξη και το καλοκαίρι πρέπει να είναι οι ιδανικές εποχές ειδικά για περπάτημα στο πάρκο  και γιατί όχι και ένα πικ νικ.
Τελικά οι βασιλιάδες άφησαν στις επόμενες γενιάς μια καλή κληρονομιά σε κτίρια και ομορφιές στην φύση.



Εκτός από ανάκτορο του Σαν Σουσί ,στο πάρκο, το λεωφορείο μας μεταφέρει στο Νέο Ανάκτορο εδώ μπορείτε  να επισκεφτείτε την Αίθουσα του Σπηλαίου που είναι διακοσμημένη με ημιπολύτιμους λίθους, κοράλλια, κοχύλια και τεχνητούς σταλακτίτες, αλλά και τη Μαρμάρινη Αίθουσα, που ουσιαστικά είναι η Αίθουσα Χορού και οι τοίχοι της φέρουν μαρμάρινες ενθέσεις και μια ωραία νωπογραφία στο ταβάνι.







Επίσης μια βόλτα έξω από τα κτήρια ,είναι απαραίτητη  για να δείτε την αρχιτεκτονική τους και τα τεράστια αγάλματα στα αετώματα των κτηρίων.Τα κυρίως κτίρια που κατοικούσαν οι βασιλείς  επικοινωνούν  με υπόγειες στοές με τα κτήρια που χρησιμοποιούσε το προσωπικό   (κουζίνες,δωμάτια υπηρεσίας κλπ).
Θα σας πω ότι μετά από πολλά χιλιόμετρα περπατήματος σε μουσεία και παλάτια αποφάσισα να μην μπω στο εσωτερικό των κτηρίων με τα αμέτρητα αλλά πανέμορφα δωμάτια ,όπως μας αποκάλυψαν αυτοί που τα είδαν και να κάνω μια μικρή περιήγηση και να βγάλω φωτογραφίες μόνο στο εξωτερικό τους. Πόσα να δω πια και εγώ....


Μετά από μια όμορφη διαδρομή φτάνουμε στοΑνάκτορο Σεσίλιενχοφ του Πότσνταμ -Schloss Cecilienhof





Ένα  όμορφο παλάτι  ,δίπλα στην λίμνη , χτίστηκε το 1914 σε αγγλικό ρυθμό tudor για τον διάδοχο του θρόνου Wilhelm και την σύζυγό του Cecillie.
Μετά τον Β παγκόσμιο πόλεμο ,πέρασε στην Ανατολική Γερμανία και από το 1990 αποτελεί Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.Στις 30 ΜΑΐΟΥ 2007 ,έγινε εδώ η σύνοδος κορυφής των G8 υπουργών εξωτερικών.



Μια από τις πιο σημαντικές  στιγμές της ιστορίας γράφτηκε εδώ στο τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου ,τον Αύγουστο του 1945 ,όταν συναντήθηκαν εδώ ,οι ηγέτες των συμμαχικών δυνάμεων  Ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν, ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο σοβιετικός ηγέτης Γιόζεφ Στάλιν ,για να πάρουν αποφάσεις για την ηττημένη από τον πόλεμο Γερμανία.Οι αποφάσεις που πάρθηκαν γύρω από το κόκκινο τραπέζι ,που κατασκευάστηκε στην Ρωσία και ήρθε μέχρι εδώ για αυτήν την διάσκεψη, έπαιξαν σημαντικό ρόλο για το μέλλον της Γερμανίας ,της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του κόσμου.
Σήμερα λειτουργεί σαν ξενοδοχείο και  μουσείο ,όπου μπορείς να το επισκεφτείς με εισιτήριο .



Περνάμε από  την ρωσική συνοικία ,την Αλεξαντρόφκα όπως ονομάζεται ,μια παροχή με ξύλινα σπίτια τα όποια φτιάχτηκαν το 1826 για να φιλοξενήσουν τα μέλη μιας στρατιωτικής  χορωδίας ,από την Ρωσία και ψυχαγωγούσε τους στρατιώτες.



Αφού περάσαν οι δυόμιση ώρες μιας ευχάριστης διαδρομής από το ένα άκρο της  πόλης στο άλλο και αφού ξεναγηθήκαμε στα ελληνικά και στα αγγλικά τα πιο σημαντικά αξιοθέατα κατεβαίνουνε για να συνεχίσουμε ποδαράτοι.



Στην πόλη υπήρχαν πέντε πύλες υπήρχαν , σήμερα σώζονται μόνο οι  τρεις  ,η Πύλη του Βανδεμβούργου, μια μνημειώδης αψίδα θριάμβου ως ανάμνηση του Επταετούς Πολέμου, η Πύλη των Κυνηγών, η οποία πήρε το όνομά της από την κυνηγετική αυλή των εκλεκτόρων στο βόρειο τμήμα της πόλης, καθώς και η Πύλη Nauen, ένα από τα πιο αγαπημένα σημεία συνάντησης στο κέντρο του Potsdam και υπέροχο παράδειγμα του αγγλικού νεογοτθισμού.


Εμείς ξεκινάμε την γνωριμία με το κέντρο της πόλης από την Πύλη του Βανδεμβούργου είναι η πιο γνωστή πύλη , από εδώ ξεκινάει η οδός Bradenburger Street ένας πλακόστρωτος πεζόδρομος με  πολλά καταστήματα για ψώνια ,σε καλές τιμές , πολλά εστιατόρια και καφέ για να ξεκουραστείς και να τσιμπήσεις κάτι .Σ αυτό το πεζόδρομο αφιερώσαμε αρκετό χρόνο και καταλήξαμε στην εκκλησία Πέτρου & Παύλου πριν πάμε στην Ολλανδική συνοικία.




St. Peter und Paul Kirche
Επιβλητική εκκλησία ,κτισμένη με κόκκινο τούβλο ,στο τέλος της Bradenburger Street .εντύπωση προκαλεί το ψηλό καμπαναριό με το ρόλοι,τέτοια  χουμε δει στην Ιταλία. Μπείτε στο εσωτερικό του ναού ,έχει υπέροχες τοιχογραφίες.



Στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε στην  Ολλανδική συνοικία-Hollandisches Viertel ,είναι η περιοχή που έφτιαξαν οι Ολλανδοί εργάτες το 1742 για να στεγασθούν όταν έφτασαν μέχρι εδώ για να εργαστούν στον Γερμανό Φρειδερίκο Β'.Μια υπέροχη συνοικία  ,με γραφικά κτήρια ,από κόκκινο τούβλο και γύψινες διακοσμήσεις ,που αξίζει τον κόπο να περπατήσεις για  να δεις τα καταστήματα  που υπάρχουν στο ισόγειο των κτηρίων.Εδώ θα βρεις πολλά μαγαζιά  με ρούχα ,με έργα τέχνης ,πίνακες και διακοσμητικά αλλά και  για φαγητό και καφέ.




Επιλέξαμε ένα καφέ μπαρ ,για να ζεσταθούμε ,όσο προχωράει η μέρα το κρύο γίνεται ανυπόφορο και ήπιαμε από μια σοκολάτα .ο κατάλογος είχε μια συλλογή από υπέροχες γεύσεις σοκολάτας άλλα και τα γλυκά που μας έκλεισαν το μάτι στην βιτρίνα του μαγαζιού δεν τα αφήσαμε παραπονεμένα. Κέικ καρότου,μηλόπιτες και άλλα χορταστικά γλυκά  ,που φτιάχνει ο ίδιος ο ιδιόκτητης ,ήταν υπέροχα .Η δε σοκολάτα από αυτός τις πηχτές που τις τρως και με το κουταλάκι.




Τελικά ήταν πολύ καλή η ιδέα μας να πάρουμε το λεωφορείο ,για να δούμε τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της πόλης και να ακούσουμε την ιστορία τους ,ενώ μας έμεινε και αρκετός χρόνος για τη περπατήσουμε μόνοι μας ,να κάνουμε ψώνια ,να φάμε και πιούμε καφέδες .
Πραγματικά ήταν μια γεμάτη ημέρα και αξίζει την κόπο να μείνεις εδώ μέχρι αργά,εμάς δεν μας έκανε καρδιά να φύγουμε από το Πότσνταμ,την πόλη των βασιλιάδων με τα υπέροχα κτήρια εκείνης της εποχής άλλα και τους σημερινούς εντόνους ρυθμούς μιας σύγχρονης πόλης.
Πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής με τον S7 μείναμε αρκετή ώρα στο ισόγειο του  σταθμού που μοιάζει με ένα μεγάλο mall και μπορείς να δεις καταστήματα ,εστιατόρια με γεύσεις απ όλο τον κόσμο αλλά και τους κατοίκους της πόλης να τριγυρίζουν ,αφού αποτελεί στέκι για την βραδινή τους έξοδο.
Μια υπέροχη μέρα έφτασε στο τέλος της αλλά και ένα εκπληκτικό 5ημερο στο Βερολίνο τελειώνει αφού νωρίς το πρωί θα πάρουμε το αεροπλάνο της επιστροφής για την Ελλάδα.